Wciąż rozmyślasz. Uparcie i skrycie.
Patrzysz w okno i smutek masz w oku…
Przecież mnie kochasz nad życie?
Sam mówiłeś przeszłego roku…
Śmiejesz się, lecz coś tkwi poza tym.
Patrzysz w niebo, na rzeźby obłoków…
Przecież ja jestem niebem i światem?
Sam mówiłeś przeszłego roku…
– Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
(Du grübelst noch immer. Hartnäckig und still.
Du blickst aus dem Fenster, mit Trauer im Blick…
Liebst du mich nicht über alles?
Selbst hast du es letztes Jahr gesagt…
Du lachst, doch etwas bleibt verborgen.
Du schaust in den Himmel, auf Wolkengebilde…
Bin ich nicht dein Himmel und deine Welt?
Selbst hast du es letztes Jahr gesagt…)
Wreszcie okazja, by przemycić odrobinę poezji do wpisu. Mam nadzieję, że wam się spodoba! A poniżej znajdziecie polecenie dla tych, którzy chcieliby poznać więcej polskiej poezji.
Walentynki – Der polnische Valentinstag
14 lutego – dzień pełen kontrowersji. W Polsce obchodzony dopiero od lat 90., dziś oczywiście mocno skomercjalizowany: Walentynki.
Ale wcale nie tak łatwo mówić po polsku w języku miłości – bo trzeba zdrobnić imię partnera i odmienić je w wołaczu!
Deshalb hier mein kleiner Ratgeber: Wie nenne ich meine polnische Liebe richtig?
Imiona męskie (zazwyczaj z końcówką -ek → -czek → -czku)
- Radek → Radeczek → Radeczku
- Marek → Mareczek → Mareczku
- Janek → Janeczek → Janeczku
- Tomek → Tomeczek → Tomeczku
- Bartek → Barteczek → Barteczku
- Równie urocze: Michałku, Rafałku, Pawełku
Imiona żeńskie (zazwyczaj z końcówką + -u)
- Anna → Ania → Aniu
- Katarzyna → Kasia → Kasiu
- Joanna → Asia → Asiu
- Magda → Madzia → Madziu
- Iza → Izunia → Izuniu
- Ewa → Ewcia → Ewciu
- Danuta → Danusia → Danusiu
Twardsze zakończenia → -o
- Beata → Beatka → Beatko
- Agata → Agatka → Agatko
A jeśli to wszystko wydaje się zbyt skomplikowane – zostańcie przy kochanie (kochanie, ukochany/a) lub skarbie (skarbie, skarbie). Albo wybierzcie coś ze świata zwierząt:
- Misiu – Bärchen
- Kotku – Kätzchen
- Zajączku – Häschen
- Rybko – Fischlein
- Myszko – Mäuschen
- Żabko – Fröschlein
Noc Kupały – Die slawische Nacht der Liebe
Czy wiedzieliście, że w Polsce istniało własne święto miłości – dużo starsze, dziksze i bardziej magiczne niż Walentynki?
Noc Kupały, święto przypadające na czas przesilenia letniego (20–24 czerwca), było pierwotnym słowiańskim świętem miłości, płodności, magii i oczyszczenia.
W centrum obchodów stały dwa żywioły:
- Ogień – ogniska, przez które skakano, by się oczyścić i przyciągnąć szczęście.
- Woda – rytualne kąpiele w rzekach, mające przynieść uzdrowienie i odnowę.
Popularny zwyczaj: młode kobiety puszczały na wodę własnoręcznie uplecione wianki z kwiatów. Ten, kto wyłowił wianek i przyniósł go jego właścicielce, mógł zostać jej przyszłym partnerem.
Legenda głosi, że tej nocy zakwita mistyczny kwiat paproci. Kto go znajdzie, ma zyskać szczęście, bogactwo i niewidzialność.
Dziś święto to obchodzi się jako Noc Świętojańska – 24 czerwca – z podobnymi zwyczajami, lecz w nowym, chrześcijańskim znaczeniu.
Odkryj więcej polskiej poezji
polska-poezja.pl – wspaniała internetowa audioteka polskiej poezji.
Wiersze wybitnych poetów ze wszystkich epok, czytane przez profesjonalnych aktorów i dostępne również w formie tekstowej.
